John Dewey
W swej szkole eksperymentalnej przy Uniwersytecie Kolumbijskim w Nowym Jorku John Dewey uczy dzieci wytwarzania środków żywności, odzieży, przedmiotów użytkowych. Zaznajamiają się więc one z dwoma rodzajami surowca: roślinnym i zwierzęcym. Przy sposobności poznają kraje oraz warunki, w jakich uprawia się len i bawełną czy hoduje owce, zaznajamiają się z zagadnieniami transportu, uczą się liczyć itp.
Dzieci same przerabiają surowiec przy pomocy najbardziej prymitywnych narzędzi, które częściowo same wynajdują i konstruują. Tak na przykład do zgrzeblania wełny służy im deska z nabitymi gwoździami.
Uczniowie wykonują i kolekcjonują narzędzia myśliwskie i rybackie, modelują i rysują sceny z życia pasterzy i rolników, poznają przedmioty ułatwiające komunikację, handel i transport, szyją, gotują, modelują urządzenia komunikacyjne, wykonują przedmioty praktyczne, jak półki, kasetki, torebki.
Dewey zrywa z systematycznym nauczaniem klasycznych przedmiotów szkolnych, ograniczając ich zakres do potrzeb wynikających z praktycznej działalności dzieci. Nie jest to równoznaczne z zaniedbaniem wychowania intelektualnego. Rozwój umysłowy dziecka pragnie Dewey osiągnąć na innej drodze, przez staranną analizę procesów myślowych, stwarzanie problemów do rozwiązania. Jedne z najsubtelniejszych rozważań na temat kształcenia myślenia pochodzą właśnie spod jego pióra i zawarte są w klasycznej już dzisiaj książce pt. Jak myślimy.