Sprężystość drewna jest to właściwość polegająca na zdolności powracania materiału drzewnego do pierwotnego kształtu i wymiarów po ustaniu działania siły powodującej odkształcenie. Największe dopuszczalne naprężenie drewna, które nie powoduje jego zniszczenia, a po osiągnięciu którego (i po ustaniu działania sił obciążających) materiał może wrócić do pierwotnego kształtu i wymiarów, nazywa się granicą sprężystości. W drewnie stosunkowo łatwo powstają odkształcenia trwałe przy niewielkich obciążeniach, z tego powodu też granica sprężystości drewna praktycznie nie odgrywa większego znaczenia.Odkształcenia sklejka do określonej granicy jego wytrzymałości przebiegają proporcjonalnie do wzrastających w nim naprężeń. Stosunek tej współzależności jest współczynnikiem proporcjonalności, a w odwrotnej swej postaci nazywa się modułem sprężystości, który ma wartość stałą w odniesieniu do konkretnego materiału. Wartość modułu ^ jest orientacyjną miarą sprężystych właściwości materiału. Moduł sprężystości drewna drzew iglastych wynosi ponad 11768 MPa, a drewna drzew liściastych, np. dębu i buka, waha się w granicach 10620^17752 MPa.Plastycznością drewna określa się jego zdolność do przyjmowania i zachowywania trwałych odkształceń powstałych w wyniku działania sił mechanicznych; odkształcenia nie zmieniają się po ustaniu działania tych sił. Jest to właściwość przeciwstawna sprężystości drewna, które im większą wykazuje plastyczność, tym mniejszy ma moduł sprężystości. Każdy rodzaj drewna w stanie naturalnym należy poddać wcześniejszym zabiegom technologicznym związanym z obróbką hydrotermiczną (działanie gorącą wodą lub parą). Plastyczność drewna wzrasta w wyniku działania temperatury i wilgoci, a zanika pod wpływem oziębienia i wysuszenia drewna.