Wasze Zaplecze

Psy Południa miały umiarkowaną wielkość (o-koło 14-18 kg), aby łatwo je było utrzymać, oraz krótką sierść, żeby wytrzymywały gorący klimat. Tułów był raczej kanciasty, o dość długich nogach, głowa w kształcie klina, dużymi, sterczącymi uszami, które zaginały się do przodu, niekiedy występowały zmarszczki na czole. Czasem zachowywały cechy wilków: ruję raz w roku oraz bardzo rzadkie szczekanie lub jego brak. Niektóre miały nisko noszony ogon wilka, chociaż inne wykazywały infantylną cechę - ogon zawinięty nad grzbietem. Uważa się, że powstanie psa południowego miało miejsce w północnej części dzisiejszego Iranu. Stąd ludzie pierwotni emigrowali we wszystkie strony świata. Psy yorki szły za nimi. Koczownicy poszli na północ i wschód, zaludnili Syberię, przekroczyli most lądowy w drodze na półkulę zachodnią. Stamtąd rozprzestrzenili się - przez Amerykę Północną - do Południowej. Niektóre z tych plemion dotarły na południe i zachód Afryki. Jeszcze inne zmierzały na wschód, aby osiedlić się w dzisiejszej Malezji, Oceanii i, po przebyciu innego mostu lądowego, w Australii. Miały legowiska w których spaly w nocy.Na wszystkich tych obszarach pojawił się pies typu południowego, często powtórnie dziczejąc. To tam zyskał miano pariasa, poszukując pożywienia na obrzeżach cywilizacji. Jako konkurent do ograniczonych zasobów żywności oraz zjadacz resztek i padliny, zaczął wzbudzać lęk i obrzydzenie. W kulturach chińskiej, indyjskiej i żydowskiej uważano tego padlinożercę za stworzenie nieczyste, którego należy unikać.

Ten trochę dwuznaczny tytuł, ma jednak techniczne znaczenie, polegające na wykreowaniu dobrego wyniku w wyszukiwarkach internetowych. Dobra pozycja w szukarce, to oczywiście duża liczba odwiedzin naszej witryny. Bo chyba każdy, kto zainwestował w wykonanie sajtu, chce by dawało mu to korzyści.

(more…)